Buscar
  • Iglesia Armenia

Asunción de la Virgen María y Día de la Madre Armenia

ASUNCIÓN DE LA MADRE DE DIOS (LA VIRGEN MARÍA)

(Վարը հայերէն)


Esta es la cuarta de las cinco fiestas tabernáculas de la Iglesia Apostólica Armenia. Las otras son: Epifanía, Pascua, Transfiguración y Exaltación de la Santa Cruz, que se celebra el domingo más cercano del 15 de agosto.


Según la tradición, mientras Cristo estaba en la cruz antes de fallecer, había dejado a su madre al cuidado del apóstol Juan (el evangelista). De acuerdo a la tradición eclesiástica, la Santa Virgen María después de la ascensión de su hijo resucitado, vivió en Jerusalén bajo los cuidados del evangelista Juan y después de quince años murió y fue sepultada en el valle de Getsemaní en un sepulcro perteneciente a su familia. La misma tradición cuenta también que cuando fallece la Santa Virgen, todos los apóstoles menos Bartolomé que en este momento estaba ausente de la ciudad, la enterraron con gran respeto y especiales ceremonias y procesos. Después del entierro de la tumba de la Virgen, durante tres días se escucharon cánticos y melodías angelicales.


Pasado un tiempo, regresa el apóstol Bartolomé y atendiendo su deseo de ver por última vez a la Madre del Señor, los apóstoles abren el sepulcro de la Virgen, pero no encuentran allí el cuerpo. Esta ausencia hace deducir a los apóstoles que la Santa Madre no estaba muerta sino dormida y los cánticos angelicales significaban que Cristo cumplió su promesa de llevarla al cielo.


La fiesta de la Asunción es la conmemoración más antigua dedicada a la Santísima Virgen María, que en los comienzos del cristianismo se conmemoraba solamente en memoria de su “dormir” (muerte) y la festividad se llamaba “Dormición de la Santa Virgen”. Pero más tarde, entre los siglos nueve y doce, cuando el concepto de la traslación de la Virgen María al cielo fue aceptado y reconocido en la doctrina cristiana, la festividad se llamó “Asunción” (“Verapojum”). Todas las iglesias cristianas conmemoran esta fiesta de manera fija el 15 de agosto. Pero en la Iglesia Armenia, desde los tiempos de Nersés Shnorhalí (Nersés el Agraciado) ser ealiza el día domingo más cercano a esa fecha. Es decir, el domingo que cae entre el 12 y el 17 de agosto, y se festeja continuamente nueve días y no tres como se acostumbre en el caso de otras festividades.


La madre o mujer armenia desde los tiempos de la batalla de Vartanantz y las “dignaik papgasunk” (señoras delicadas, refinadas) hasta las que enseñaban el alfabeto armenio a sus hijos sobre las arenas del desierto de Der Zor, seguramente han sido de conducta virtuosa, cristianas piadosas, concienzudas, dedicadas a sus familias y madres y mujeres conscientes, de las cuales y gracias a quienes el pueblo armenio ha tenido y tiene hijos gloriosos y célebres que han sido el orgullo de su pueblo. Como se acostumbra decir, la educación de un niño comienza desde la cuna, y la responsabilidad mayormente cae sobre los padres y especialmente en los hombros de la madre. Y la madre armenia era y es consciente de esa obligación y de su rol. Es consciente de su maternidad, porque para ellas ser madre no significa solamente tener un hijo, sino también la esperanza de enorgullecerse algún día por sus hijos, con un orgullo justificado.


No alcanza sentirnos orgullosos solamente recordando el pasado, debemos observar y tener en cuenta también el presente, donde a veces vemos madres, y madres armenias también, que parecieran haber perdido el sentido y la consciencia de nuestras madres tradicionales. Están más ocupadas en el ansia de ser “modernas”, propia de estos tiempos nuevos. No hacemos referencia a nadie en particular. Solamente, en la ocasión de la fiesta de la Asunción de la Virgen, deseo que todas nuestras madres renueven sus promesas y tengan como ejemplo de ser madres reales a la Santa Virgen María, la Madre de Dios y de todas las virtuosas madres armenias. Porque si la existencia de un pueblo está condicionada por la existencia de los componentes conscientes de ese pueblo, entonces la existencia y la cantidad de ese componente también está condicionado por la cantidad de madres virtuosas y consicentes.


Feliz día de la Madre Armenia.


Arzobispo Kissag Mouradian


-------------------------------------------------------------------------------------


ՎԵՐԱՓՈԽՈՒՄՆ Ս. ԱՍՏՈՒԱԾԱԾՆԻ


Հայաստանեայց Առաքելական Եկեղեցւոյ հինգ Տաղաւար Տօներէն չորրորդն է, որ կը տօնուի օգոստոս 15-ի մօտիկ եղող կիրակին:


Աւանդութեան համաձայն Քրիստոս խաչին վրայ գտնուած ժամանակ, մահուան վաղորդայնին մայրը յանձնած էր Յովհաննէս առաքեալին (աւետարանիչը): Ըստ եկեղեցական աւանդութեան Ս. Կոյս Մարիամ Աստուածածին, իր յարուցեալ որդւոյն համբարձումէն ետք ապրած է Երոսաղէմի մէջ Քրիստոսի սիրելի առաքեալին Յովհաննէս աւետարանիչի խնամքին տակ եւ շուրջ տասնհինգ տարիներ ետք մեռած ու թաղուած է Գեթսեմանիի ձորին մէջ գտնուող իրենց ընտանեկան դամբանին մէջ: Միեւնոյն աւանդութեան համաձայն, երբ Ս. Կոյսը կը մեռնի, առաքեալները, բացի Բարթողիմէոսէ որ այդ ժամանակամիջոցին բացակայ եղած է, մասնաւոր թափորով ու յարգանքով զայն կը թաղեն: Թաղումէն ետք Աստուածածնի գերեզմանէն, երեք օրեր (գիշեր եւ ցերեկ) կը լսուին հրեշտակային երգեր ու մեղեդիներ:


Կ'անցնի կարճ ժամանակ մը եւ կը վերադառնայ Բարթողիմէոս առաքեալը, որուն վերջին անգամ Տիրամայրը տեսնելու փափաքին ընդառաջելով առաքեալները կը բանան Ս. Կոյսին գերեզմանը, սակայն մարմինը հոն չեն գտներ: Մարմնի չգոյութեան պատճառով, առաքեալները կը հետեւցնեն թէ Աստուածամայրը մեռած չէր, այլ ննջած կամ քնացած եւ հրեշտակային երգերն ալ կը նշանակէին թէ Քրիստոս կատարած էր իր խոստումը եւ մօրը մարմինը փոխադրած երկինք:

Վերափոխման տօնը, Աստուածածնի նուիրուած տօներուն ամենէն հինն է, որ Քրիստոնէական սկզբնական դարերուն կը կատարուէր միմիայն ննջման (մահուան) յիշատակին եւ տօնն ալ կը կոչուէր «Ննջումն Սուրբ Կոյսի»: Իսկ աւելի ետք, նուազագոյն Թ եւ առաւելագոյն ԺԲ դարուն, երբ Աստուածամօր երկինք փոխադրուելու գաղափարը ընդունուեցաւ քրիստոնէական վարդապետութեան կարգին, տօնն ալ իբր այդ կոչուեցաւ «Վերափոխում»: Բոլոր Քրիստոնեայ Եկեղեցիները այս տօնը կը կատարեն օգոստոս 15-ին անփոփոխ կերպով. իսկ մեր՝ Հայ Եկեղեցին, Ս. Ներսէս Շնորհալիի ժամանակէն սկսեալ կը կատարէ նոյն թուականին մօտիկ եղող Կիրակի օրը, որ է ըսել 12-էն 17-ի միջեւ ինկող կիրակին, եւ կը տօնուի ոչ թէ երեք, այլ իննը օրեր շարունակ:


«Վերափոխում»ը ըլլալով հանդերձ տօնը մայրերու մայր Աստուածամօր, Հայ Եկեղեցւոյ սահմանումով, հայ ժողովուրդին համար տօնն է նաեւ Հայ մայրերու: Աշխարհի բոլոր ժողովուրդները կը տօնեն եւ ունին «Մայրերու Օր»ը, եւ մեր ժողովուրդը այդ օրը ընտրած է Վերափոխման տօնը, որպէսզի իրենց առջեւ ունենան օրինակը Սուրբ Կոյսինեւ զայն դարձնեն իրենց մտատիպարը:


Հայ մայրը կամ կինը, սկսեալ Վարդանանց շրջանի «Տիկնայք փափկասունք»էն մինչեւ Տէր Զօրի անապատներուն մէջ աւազի վրայ իրենց զաւակներուն հայերէն տառեր սորվեցնողները, անշուշտ եղած են առաքինի վարքով, քրիստոնէական բարեպաշտութեամբ եւ նախանձելի, եթէ կարելի այսպէս ըսել, ընտանեսիրութեամբ, պարտաճանաչ ու գիտակից մայրեր ու կիներ, որոնցմէ ու մասամբ ալ անոնց շնորհիւ հայ ազգը ունեցած է եւ ունի պանծալի ու ժողովուրդին պատիւ բերող զաւակներ: Որովհետեւ ինչպէս սովորութիւն է ըսել, մանուկի մը դաստիարակութիւնը կը սկսի օրօրոցէն եւ պատասխանատութեան մեծագոյն բաժինը կ'ինայ ծնողքին եւ մանաւանդ մօր ուսերուն վրայ: Եւ հայ մայրը գիտակից էր այդ դերին, գիտակից էր իր մայրութեան, քանի որ իրեն համար մայր ըլլալ միայն զաւակ ունենալ չէր, այլ օր մըն ալ այդ զաւակներով հպարտանալ էր, եւ արդար հպարտութեամբ:


Կը խորհիմ սակայն, թէ կարելի չէ միայն անցեալը յիշելով հպարտանալ, այլ պէտք է դիտել նաեւ ներկան, ուր երբեմն կը տեսնենք մայրեր եւ տակաւին հայ մայրեր, որոնք կարծէք կորսնցուցած են մեր աւանդական հայ մարերու գիտակցութիւնը եւ տարուած են նոր ժամանակներու «մօտերնա» ըլլալու մարմաջով: Չեմ այպաներ ոչ ոք, այլ միայն կը մաղթեմ, որ Վերափոխման այս տօնին առիթով, մեր բոլոր մայրերը նորոգեն իրենց մայրութեան ուխտը եւ իբրեւ օրինակ՝ գիտակից մայրութեան, ունենան Սուրբ Կոյս Մարիամ Աստուածածինը եւ մեր անցեալի բոլոր առաքինի հայ մայրերը: Որովհետեւ եթէ ազգի մը գոյութիւնը պայմանաւորուած է տուեալ ազգին գիտակից տարրի գոյութեամբ, ուրեմն այդ տուեալ տարրի գոյութիւնն ու քանակն ալ պայմանաւորուած է առաքինի եւ գիտակից մայրերու շատութեամբ:


Շնորհաւոր Հայ մայրերու օր:


Գիսակ Արքեպս. Մուրատեան



57 visualizaciones0 comentarios

Entradas Recientes

Ver todo